امید، غذای روزانه بیچارگان است.

امید، دارویی است که شفا نمی دهد، اما درد را قابل تحمل می کند.

امید، نصف خوشبختی است.

در کشور امید، جایی برای زمستان نیست.

طرز تفکر افراد است که از آنها برده و غلام یا فرمانروا می سازد.

مردم از فکر کردن بیش از هر کار دیگری رنج می برند.

لحظه ای تعمق گاه با عمری تجربه برابری می کند.

انسان کاملا همان می شود که اغلب بدان فکر می کند.

تو امروز غنی تر از ديروزی اگر :

اشکی از گونه ای سترده باشی يا اگر دست کمک بسوی نيازمندی دراز کرده باشی و يا اگر با لبخندی قلب سردی را گرمی بخشی