دلم به شرجـی بغضی  همیشه عـادت داشت

برای  گریــه ی  بی  فایده  سمـاجت  داشت

همیشه  غیبت  تلخت  بهانــــــه ای  می داد

به چشم من که به باران اشک رغبت داشت

پس از تو سهم  من از زندگی فقط  غم  بود

و یک  تغزل زخمی که رنگ غربت داشت

نشد که با گذر یک  دو  شب  شکسته  شود

بتی  که  با  دل  من  عاشقانه  الفت  داشت

تمـــــــام  این  غزل  عاشقانه  از  دل  بود

همان  دلـــی که به چشمان تو ارادت داشت

شاهزاده،

این منم. کوچک دختری در کوره راه فراموشی تو. اینک چهل روز از مرگ کودک عشقم میگذرد. کودکی که در چهارده ماهگی دنیا را ترک گفت...گمان میکردم بزرگ میشود. وشاهد به بار نشستنش خواهم بود.  چهل روز و چهل شب رخت سیاه بر تن کردم. زار زدم. زجه زدم. که شاید بازگردد. اما گوش سنگین فلک ناله های مرا از عمق این دنیای تیره در نمی یابد. دریغ. نگاه کن. چه معصومند، رؤیاهایی که تورا نیافته جهان را ترک میکنند.

آه. شاهزاده،

من از قعر دریا به زمین آمدم. به دنبال عشق. و مگر عشق را جز در تو می دیدم؟ اینک صدایم را، ونغمه های عاشقانه ام را، کدامین جادوگر برایت زمزمه میکند؟ اینک دگر تریتون پیری نیست که با سه شاخه ی جادوئی اش از من آنی را بسازد که تو میخواهی.اینک تو مسخ کدامین شرابِ دنیایِ خاکی، که این چنین عشق دریائیم را به خاک فراموشی سپردی؟ حال نیمه جان روی ساحلی افتاده ام که روزی میعادگاهمان بود. خسته. تنها. خاک آلود هزار خاطره. چروکیده ی هزار رنج.

شاهزاده،

گفتند سردی خاک چهلمین روز دل آدم را سرد میکند. سعی میکنم باور کنم. نه. به خود بقبولانم. من دیگر کودکی نخواهم آفرید. تنها عروسکهایش، نه، عروسکهایم را بزرگ خواهم کرد.