یونان باستان

این دین در یونان بوجود آمده است و هنوز هم در بعضی از نقاط جهان این دین پرستش می شود.این دین تا زمان «هلنیسم» مورد توجه اوروپاییان بوده است. معاد این دین به صورت زیر بیان  شده است:

«هر کس بمیرد نخست در رود مردگان زندانی می شود تا به نهایت برسد، سپس روح او توسط ترازویی که شاهین آن در دست زئوس است اندازه گیری می شود؛ اگر روح او سبک  باشد در کنار خدایان دیگر روی کوه المپ زندگی می کند و اگر سنگین باشد برای همیشه در دریاچه ی مردگان باقی می ماند.»

این دین قبل از زمان میلاد حضرت مسیح(ع) بوده است و توسط دانشمندان و فیلسوفان و شاعر های دوره گرد درست شده است ولی از نظر معاد شباهتهایی به دین های الهی دارد

ایشان اعتقاد دارند در ابتدا از ازدواج گاتها یا گه (خدای زمین) و واورانوس (خدای آسمان) این خدایان متعدد بوجود آمده اند. اورانوس بعد ها به زئوس تغیر نام داد.در این دین خدایان بسیار زیادی وجود دارد.حتی ایشان هر درخت بلوط را یک خدا می پنداشتند.در آن زمان سقراط این دین را تعدیل کرد و گفت هر خدایی که ما به آن اعتقاد داریم زیر مجموعه ای از خدایان اولمپی است و مثلاً تمام خدایان جنگل را به آرتیمیس نسبت داد زیرا او خدای شکار بود و همچنین خدای جنگل نیز بوده است. زئوس خدای خدایان و پسر کرونوس(او کرونوس را از تخت شاهی به زیر کشید و خود بجای او خدای خدایگان شد) سپس او تایتن ها را که از دشمنان او بودند در دریای مدیترانه به بند کشید و اطلس را مسئول نگهداری زمین در فضا قرار داد. [در دین یونانیان به این دلیل که زئوس خدای رعد و برق بود و همچنین خدای فرستنده ی آذرخش او دارای منزلت بالایی برای همه ی یونانیان بود ] او جهان را که متشکل از 3بخش آسمان و زمین و زیر زمین بود بین خود و دو برادر دیگرش تقسیم کرد و خود آسمان را برگزید و زمین را به پوسایدون سپرد و زیر زمین[دنیای مردگان] را به هیدس که برادر کوچکتر بود بخشید. یونانیان بر این عقیده بودند که خدایان میتوانند در زمین بگردند و همسرانی زمینی برای خود برگزینند و فرزندان آنان قهرمانان بودند.خود زئوس برروی زمین 13 بار ازدواج کرد و سیزدهمی آن آلکمه بود که پسر آن هراکلس نام داشت. آنها در دین خود به این اعتقادند که هیچکس نمی تواند به اولمپ برود مگر آنکه خدا باشد یا جزء بهشتیان باشد. در این دین نیز قربانی وجود داشته است. این قربانی ها یا قربانی عفت بودند یا قربانی انسانی بوده است.

2. مصریان و بابلیان

این دو دین کاملاً شبیه به دین قبلی است با این تفاوت که اگر فرد مرده فردی گناهکار باشد توسط بلعنده بزرگ که حیوانی عظیم الجثه بوده است بلعیده می شده است و اگر فرد نیکوکاری بوده باشد آزاد است تا در دنیا گردش کند و جزء خدایان به حساب می آید. دین بابل هم همین شرایط را دارد ولی اسامی خدایان در این دین متفاوت است.

در دین مصریان فرعون ها به عنوان پسران خدای خورشید و خدای رحمت بوده اند. در این دین برای هر اتفاقی خدایی وجود داشت و و حتی طلوع خورشید را وابسطه به سوسکی می دانستند که هر روز از خدای خورشید [این خدای مؤنث بوده است] متولد می شده است.در این دین برای خدایان جای خاصی فرض   نمی شده است[در دین قبلی خدایان بر روی کوه اولمپ زندگی می کردند]. آنها نیز قربانی داشته اند. تا به حال دین هایی که مورد تحقیق قرار دادیم در مورد منجی صحبتی نکرده اند.

بودا(بیدار)

این دین توسط یک شاهزاده در هند[گوتامی شاکیانی از سال 563 تا 483 ق.م] بوجود آمده است و داستان زندگی او برای چندفرد دیگر هم ذکر شده است(مهاویرا). او تا سن 20 سالگی در قصر پدرش زندگی کرده است ولی چون سختی هایی در زندگی دید تصمیم گرفت به آیین برهمایی در آید. او به مدت چند سال ریاضت کرد تا بتواند در آینده از دست سختی ها راحت باشد. ولی باز هم برای او مشکلاتی بوجود آمد. او در به مدت 7 سال در زیر یک درخت تاک[ انجیر] نشست و جز میوه ی همان درخت چیزی نخورد تا به «نیروانا» رسید.او به قصر پدرش بازگشت و شروع به تبلیغ دین خود کرد.[این زندگینامه دقیقاٌ برای مهاویرا هم ذکر شده است] اولین زندگی نامه بودا پس از 600سال از مرگ او نوشته شد]. دین او از طریق جاده ی ابریشم به اوروپا و آسیای شرقی کشیده شد. ولی هم اکنون دیگر در خود هندوستان طرفداران این دین کم شده است و در غرب طرفدارانی پیدا کرده است.دلیل این گسترش پنج امر بسیار مهم است:1ـدر بودا اعتقادی به     متا فیزیک نیست 2ـاعمال فردی است3ـافراد از هر نژاد و قوم          می توانندبه این در آیند4ـزبان خاصی ندارد5ـصلح طلبی ملت ها. در این دین چیزی بنام گناه وجود ندارد و تنها 8 دستور عمل است که فرد با اجرای آنها به نیروانا می رسد. در این دین تناسخ ارواح وجود دارد و اگر فرد به نیروانا نرسد بعدها دوباره متولد می شود تاادامه راه رسیدن به نیروانا را بپیماید.در این دین وجود خداانکار شده است ولی در بعضی از فرقه ها خدایانی دارند. دوره ی اول زندگی هر فرد سمسارا است.در این در آخر زمان یا عصر آهن منجی ظهور می کند که در کتاب «پاتلیک»در این مورد می خوانیم:

« دنیای کهنه نو شود و زنده گردد و صاحب ملک تازه پیدا شود، از فرزندان دو پیشوای جهان،یکی ناموس آخر زمان و دیگری وصی بزرگتر که پشن نام دارد ونام آن صاحب ملک تازه رهنما باشدکه به حق پادشاه شود و خلیفه رام باشد و حکم براند و در وی معجزه بسیار باشد.»

همچنین در کتاب «باسک» از او به فردی که شمشیر در دست است یاد شده است.

کاتب اصلی این دین تری پیتکا است و شامل 3 قسمت وینایا،سوتراها وابهی دهارما است که دوتای اول از خود بودا است. نام راهبانی در منطقه تبت زندگی می کنند دالایی لاما است.

در این دین 8 توصیه برای رسیدن به نیروانا ذکر شده است:

1.اعتقاد درست:همه چیز نا پایدار است

2.ارده درست: باید ارده کند از دین بودا پیروی کند

3.گفتار درست: با گفتارش کسی را آزار ندهد

4.کردار درست: با رفتارش کسی را آزار ندهد ( در ضمن مشروب نخورد ، به حیوانی آزار نرساند و ... )

5.معاش درست: نباید شغل هایی را انتخاب کند به کسی یا حتی حیوانی آزار برسد

6.تلاش درست: انفاق کند

دوتای آخری ارزش بیشتری دارند

7.مراقبت درست: اعمال عبادی(تفکر)

8.تمرکز درست: افکار را متمرکز کنند

راهبان در این روی دو مرحله ی آخر خیلی تأ کید دارند ولی بقیه مردم زندگی عادی خود را می کنند وگاهی آن دو مرحله را انجام می دهند وبا انفاق هزینه های راهبان را تأمین می کنند.این دین تقریباً به 3 گروه بزرگ تقسیم میشود:

1. تراوادا: تغیری در دین اولیه نداده اند.

2. مهایانا: چند صد سال بعد درست شد و طرفداران زیادی پیدا کرد.

3. واجرایانا: با فاصله ی زیادی درست شده است و اکنون طرفداران زیادی دارد.

البته فرقه ی دیگری به نام ذن نیز وجود دارد. در قسمت واجرایانا در شاخه ی گلوگپا ، مبحث لامائیسم وجود دارد  که رئیس این فرقه به نام دالایی لاما معروف است و این رتبه موروثی است. در این دین عیادی وجود دارد که ما به دوتای آنها اشاره می کنیم:

1.پویا: اول هر ماه و قرص کامل ماه (هر دوهفته یکبار)

2.وساک: (تراوادا) در ماه می میلادی قرص کامل ماه دیده می شود که در آن روز تولد، بیداری و مرگ بودا است.

 مانی

مانی : این آیین ترکیبی از صابیان و بودایی و زردشتی و مسیحی است. این دین از شرق تا چین و از غرب تا اوروپا پیروانی پیدا کرد و لی پادشاهان ایرانی و رومی آنها را از بین بردند و آخرین گروه آنان در قرن 13 میلادی در اروپا از بین رفتند.بیشترین طرفداران این دین در آسیای مرکزی بودند.

   مانی در یک خانواده ی ایرانی در شهر بابل به سال 216م. متولد شد.پدرش پاتک نامیده می شد که از همدان به بابل رفته و آیین صابیان را پذیرفته است. مانی در سال 243م. ادعای رسالت کرد و برای تبلیغ آیین خود به سرزمین های مختلف رفت. وی در سال 243م.هنگام تاج گذاری شاپور اول نزد او آمد و شاه از او استقبال کرد و کتابی به پهلوی به نام شاپورگان نوشت. او در زمان بهرام اول کشته شد. کتاب های او به دلیل بی سوادی مردم به صورت نقاشی است و شامل کتاب های : 1. شاپورگان(البته این به زبان پلوی است.) 2. انگلیون(انجیل) این کتاب به احتمال همان ارژنگ است 3. گنجینه ی زندگان 4.پراگما تیا         5. کتاب دیو ها. مانویان جامعه را به پنج طبقه دینی تقسیم کردند : 1. فریشتگان یا فریستگان کخ 12 تن بودند 2. اسپاساگان یا اسفقان(72تن) 3.مهیشتگان یا کشیشان(360 تن)4.ویزیدگان یا گزیدگان           5. نغوشاکان یا نیوشندگان. آنها به سه مهر معتقدند : 1. مهر دهان(پرهیز از گفتار زشت) 2.مهر دست(پرهیز از کردار زشت) 3. مهر دل(پرهیز از پندار زشت) آنها گیاهخوار بودند و دسته 1 تا 4 حق ازدواج نداشتند

(مزدک تقریباً شبیه به ماني است ولی با تفاوت زمانی بین این دو نفر و گسترش در جهان)

 آیین مغان

قبل از دین زردشت، یعنی پیش از پادشاهی مادها،بومیان غیر آریایی ایران دینی داشتند که آیین مغان نامیده می شود. مغ در زبان فدیم ایران به نام خادم است و و به نظر می رسد کلمه مجوس که در عربی به زردشتی گفته می شود از کلمه ی مگوش گرفته شده است که قبلاً به این دین گفته می شده است.در این دو گانه پرستی همچون زردشتی وجود دارد و آنها به روز رستاخیز نیز اعتقاد دارند. در آیین مهر پرستی که جدای از آیین مغان است آمده است که خدای مهر در غاری ظهور کرد و شبانانی که در آنجا بودند به وی اعتقاد آوردند و وی گاو نری را کشت و خون آن را بر روی زمین ریخت و از آن خون سبزی و خرمی بوجود آمد و مهر به آسمان رفت ولی الطاف او در زمین باقی ماند. هر کس به دین مهر در می آمد باید از 7 مرحله  می گذشت که در هر مرحله به او نامی می دادند که به عنوان مثال نام پنجمی آن پارسی است و ششمی آفتاب و درمرحله هفتم به نام پدر معروف است و پس از آن نان و عسل می خورند  و این همانند نان و شراب مسیحیت است و در آخر وی را با خون گاو نر تعمید می دهند و برخی اعتقاد دارند که بعضی لز رسوم مسیحیت از این دین بر داشته شده است زیرا بعضی از معابد ایشان در اوروپا پیدا شده است ولی خواستگاه این دین ایران است.در این دین آنها به 39 کتاب(روایت) به عنوان کتاب مقدس اعتقاد دارند که به عنوان مثال یکی از آنها داستان فیل در تاریکی (در مثنوی مولوی نیز آمده است) است.

 ادیان ابتدایی

با اینکه ادیان ابتدایی در سراسر جهان پخش شده بود ولی با این حال مشترکاتی بین این ادیان وجود دارد.اصولاً اعمال عبادی آنان رقصیدن در جلوی آتش و دادن قربانی برای طبیعت است. گاهب این قربانیها از آدمیان و گاهی از حیوانات است. چیز های مشترک زیادی بین این ادیان است. در زیر چند تا از آنها را بیان می کنیم:

1. خدا و خدایان : در این ادیان معمولاً خدایی والا و فوق بشر است. از قرآن می فهمیم که مشرکان نیز پیوسته به چنین خدایی معتقد بوده اند. به ادعای برخی از مشرکان، خدا از بس بزرگ است با جهان مادی ارتباطی ندارد پس ما مجبوریم به شرکای او که از او کوچک تر است مراجعه کنیم و با توسل به آنها احختیاجات خود را بر طرف کنیم. بنابراین پیامبران از آن آمدند تا به انها بگویند که این شرکا از طرف خدا نیست ارزشی ندارند.

2. نیاکان پرستی : از آن رو که افراد ازبازگشت مردگان می ترسیدند پس آنها را در گورها با طناب        می بستند و نیز گورها را محکم می کردند تا این اتفاق نیفتد. این ترس کم کم موجب پرستش آنها شد تا آنها راضی شوند و بازنگردند و این باعث نیاکان پرستی شد.

3. جادو : این مراسم برای دلجویی و مدد خواهی از خدا بود. در این مراسم جادوگر فعالیت می کند و رهبری آن مراسم را بر عهده می گیرد. آنها چیز بیشتری در مورد علم از دیگر افراد نمی دانستند ولی افراد قبیله فکر می کردند در آنها نیروهای فوق العاده ای وجود دارد.

4. قربانی : در این ادیان قربانی امر مهمی است. قربانی ها از ریختن آب بروی زمین و هدیه ی خوردنی تا کشتن انسان بوده است(البته گاهی آنها را آتش می زدند.) در دوره ی ما هم از این اتفاق ها گاهی افتاده است تا به حال مواردی ذکر شده است که مثلاً در یکی از روستاهای هند افرادی را که قصد قربانی فرزند خود را داشته اند و یا حتی در بعصی از موارد نیز انها را قربانی کرده اند. در ایام گذشته نیز دلیل بسیاری از جنگها کمبود قربانی برای خدایان بوده است.

حال به مواردی در هر دین تقریباً بوده است و نیز در دین هایی مثل مصریان و یونانی ها هم رعایت شده است:

1. توتم : علامت یا نشانه ی یک قبیله که از قبیله محافظت می کند و معمولاً خدای آن گروه یا قبیله بوده است.

2. تابو : اعمالی که نباید در قبیله انجام می گرفته است. اکثراً این قوانین برای ازدواج یا غذا بوده است.

مثلاً یک قبیله ازدواج فردی با یک قبیله ی دیگر حرام می دانسته است.

3. مانا : اشیای مقدسی که از آنها حاجت می خواستند.

4. آنیمیسم : به معنای جان پرستی است و چون هر نیرویی را دارای روح می دانسته اند پس نیز آن را می پرستیدند.

5. فتیشیسم : اشیایی که آنها را جادویی و موجب رحمت قبیله می دانستند.

6. اساطیر : در آن زمان چون در مورد مباحث فبزیکی اطلاعی نداشتند پس رو به اساطیری می آورند که آنها این موارد را بوجود می آوردند. آنها یا ویرانگر و یا سازنده بوده اند و مثلاً موجب رحمت و یا

خوشبختی می شده اند..

این وبلاگ رو فقط برای معرفی ادیان مختلف درست کردم

امیدوارم اطلاعات خوبی به شما بدهم